Sorry, kind.

sorry kind

Kun jij sorry zeggen tegen je kind? Of eigenlijk is de eerste vraag: kijk jij kritisch naar je manier van opvoeden en zie jij jezelf wel eens fouten maken?

Als het antwoord ‘ja’ is, mogen we je feliciteren: je bent volkomen normaal. Aangezien de gemiddelde ouder geen afgestudeerde ontwikkelingspsycholoog is, moeten we het doen met wat we denken dat goed is en de rest gaandeweg ontdekken. Dat we daarbij fouten maken is logisch.

Ik heb een klacht.

Als je in een winkel schoenen koopt die na een week uit elkaar vallen, ga je terug naar de winkel. Misschien ben je wel boos en eis je je geld terug. De manier waarop de winkel omgaat met jouw klacht, is bepalend voor de manier waarop jij in de toekomst naar die winkel kijkt. Als ze je vriendelijk te woord staan, excuses aanbieden en je nieuwe schoenen of je geld teruggeven, is de kans dat jij met een lekker gevoel weggaat en al je vrienden vertelt hoe netjes je bent geholpen best groot. Wanneer ze je een uur laten wachten, je vervolgens het gevoel geven dat jij die schoenen waarschijnlijk zelf hebt stukgemaakt en je geen schoenen en geen geld teruggeven, is de kans klein dat je ooit nog naar die winkel terugkeert. En je zal aan iedereen laten weten wat een slecht bedrijf ze daar runnen.

Jouw wil is wet.

Vertaal dit nu eens terug naar jou en je kind. In een conflictsituatie (jij wilt iets niet of je kind wil iets niet) kunnen jullie allebei onredelijk reageren. Zeker wanneer je druk bent of moe, kun je nog wel eens wat minder geduld hebben om samen een oplossing te vinden. Omdat jij echter de ouder bent, sta jij in een machtspositie. Jouw wil is wet. Daardoor zal je kind wanneer het zijn boterham met pindakaas op de vloer laat vallen en jij begint te schreeuwen, niet kunnen zeggen: “Hé hallo, doe eens even normaal. Ik deed het niet expres dus je hoeft niet zo tekeer te gaan!” Dat zou brutaal zijn. En dat geeft jou bijna een vrijbrief om ongegeneerd los te gaan. Maar wil je dat? Hoe wil je dat jouw kind kijkt naar de manier waarop jij 'klachten afhandelt'?

Fouten zijn leermomenten

Het is goed voor kinderen en jongeren om duidelijke grenzen te krijgen. Zo leren ze wat goed en slecht is. Wat acceptabel is en wat niet. Wat veilig is en wat gevaarlijk is. Als jij echter bij elke misstap reageert met boze woorden en straf, zal je kind alleen leren hoe het jou niet boos moet maken. Door je excuses aan te bieden, laat je een kind zien dat volwassenen ook fouten maken, dat dat niet erg is en dat het goed is om dit toe te kunnen geven. Je opent de mogelijkheid voor een gesprek en geeft je kind ruimte om zijn eigen mening te uiten. Hierdoor zal je kind sterker en weerbaarder worden. Door een fout toe te geven creëer je dus een leermoment in plaats van angst voor een boze ouder. Het versterkt daarmee de band tussen ouder en kind en doet dus geen afbreuk aan jouw autoriteit.

Vind je het moeilijk om te communiceren met je kind tijdens conflicten, neem dan gerust contact met ons op. We helpen je graag.

Bij jou in de buurt